Veysel Toprak Şiirleri - Şair Veysel Toprak

ölüm terkediliştir
içimde süssüz patlayan ışık,
herkes yalnızlığında anlar bunu
yok oluşun mahcup sırrını

insanları kaybettikleriyle tanırım en iyi
herkes durmuş bir kalbin anısı kadar var!


çocukluk bir duruştur

Herkesin bir çocukluğu var
çığlık eşliğinde,
masallaşacak diye
ürkerek bakıyor derinliğine!

Kader diye sürüldüğüm alnın
öperken secdeyi her kıblegahta,
leylaya çalan her çölde
mecnuni bir iz bıraktım.

Embriyo;
insanın ağzında yıllanırken barbarlık
anladım,
ceninken vazgeçmeli doğmaktan
ne kötü,

Ve biliyorum
öldüyse anneniz, beni anlarsınız!


Gece olur, uykularım nöbetleşe gelir.

Adının bilinmezliği renk kokuyor
çünkü
seni tanımanın görüntüsü
sevginin rengine benziyor...

Dışımıza dökülen tuzlu bir denizdir ölüm.
Çoğu kez batık bir gemi;
insanda esen rüzgâra yeminli.
Başlangıcın sonu da olsa
boşalır insanın çöp tenekesi.

yanılıyor aristo
tek bir sardunya baharı getirebilir
öldürse de bu tikel eylem
gülerek öldürür şuur bozukluğu
duy varlığını, bu serpilme kışı

Telaşlı duruyor sözcükler
sesini duyduğum yöne dönüyorum hep!

Fakat neresindesin
yüzümün veda sularında : varlığın