Vefa Yolu Şiiri - Sırma Taner

VEFA YOLU

​Bizi ne sanırlar ey vefa yolu?
Sensiz yürünür mü bu çile yolu?
Gönlüm düşse bir taşlı menzile,
Vefaya çıkar her aşkın yolu.

​Vefa dedikleri, kuru bir hatırlayış değil,
Hiç unutmamak üzere, ruhuna kazımaktır.
Zamanın elinde her şey eskir de gider,
Vefa; o silinmeyen izde, diz çökmüş bir sürur.

​O sürur ki; bir ilim kalesi yükseltir sükûtunda,
Bir bilgenin nefesi saklıdır her harfin kanadında.
Satırlardan sadırlara köprü kuran o sessiz hikmet,
Bize dünden bugüne kalan en mukaddes emanet.

​Unutanın kalbi, kurumuş bir toprak gibidir,
Vefa; o toprağa can veren berrak bir nehir.
Dert ortağı olup, yanımızda her dem kalanın,
Adı gönül defterinde, altın harflerle gelir.

​Bir Güneş misali, cihad ruhuyla her daim diri,
Gölgesinde yeşertir o en mukaddes, en kutlu eseri.
Gaye-i hayalidir yaşatmak her bir sünneti,
Sünnet-i Seniyye ile kuşatır dertli ümmeti.

​Yolun sırrını esen yele sorayım,
Derdini bir de sana anlatayım.
Zamanın ashabı olma derdiyle,
Sırrı ehlinden bulup murada varayım.

​Vardığım o eşik; nurlu bir fabrikadır,
Seçilmiş bir nazardan süzülen harikadır.
Zamanın ashabına bir Suffe kucağıdır,
Dertli gönül hastasının şifa ocağıdır.

​Burada can bulur ruh, işlenir her bir yara,
Sürülür merhem gibi, kalpteki her efkâra.
Asrın sahabeleri bu mayayla dirilir,
Nefis feda edilir, aşk yoluna girilir.

​O emanet ki sır olur, söze gelmez,
Eren meclisinde bu ateş sönmez.
Nice başlar eğildi bu kapı önünde,
Bu eşiğin kıymeti dünyayla ölçülmez.

​O kapıdan bir gül kokusu sindi ruhumuza,
Silinmez bir iz oldu gönül ufkumuza.
Aydınlığı süzülürken asırlardan bugüne,
Canımız feda olsun bu kutlu yolumuza.

​Yorulup düşeni tutup kaldıran dosttur,
Soğuk sahralarda yönü bulduran dosttur.
Yolun sarp yerinde bir omuz veren el,
Vefanın mülkünde bizi güldüren dosttur.

​O yolda bir el değdi gönle, yolu yolumuz oldu.
Karanlık köprülerde bir ışık oldu.
Yorulan o ellerin hakkı kalbe mühürdür,
Vefa ile anmak bize en mukaddes borç oldu.

​Hakkı ödenmez, bizi bizden alanın,
Dert ortağı olup, yanımızda kalanın.
Dünya malı fani, geçip gider her bir şey,
Tadı baki kalır, hatırda hoş kalanın.

​Cefa çekmeden bilinmezmiş vefa,
Vefasız gönül iki alemde bulmaz safa.
Sabırla yoğrulmayan aşkın adı çıkar yalana,
Sadakat dediğin, olur ruha en büyük şifa.

​Vefa; dilsiz bir dua, sükûtla geçen bir ömürdür,
Emeği unutanın ruhu, rüzgârda savrulan küldür.
Aslına bağlılık, kula en güzel nişane,
İnsanı insan kılan, vefaya vurduğu mühürdür.

​Diz çöktük bu yolda, deryadan katre aldık,
Emeğin gölgesinde yıldızdık, ay olduk.
Vefa neymiş vefanın kendisinden öğrendik,
Bu kutsal borç ile hem piştik hem yandık.