Ben seni çok…
Çoktan da fazlası,
bir ömrün içine sığmayacak kadar
sessizce sevdim.
Ömrümce ilk aşk…
Kalbimin ilk baharı,
geçmeyen bir mevsim gibi
içimde kaldın.
Ne olur bir gün
şiir okusan bana…
Ben sesini değil,
okuduğun yerden seni dinlerim.
Sadece engellerini kaldır ..
Susarım söz sana ..
Bir kelimende
gözlerimi kapatır,
bir mısranda
özlemini yanıma yatırırım.
Uykularıma gelir misin
ömrümce?
Bir şey deme…
Düşün sadece.
Belki sen düşünürken
ben o gecenin bir yerinde
sana kavuşurum.
Ve sabah olduğunda
kimse bilmez;
ben seni
bir rüyadan değil,
ömrümden uyandırmışımdır.
Kayıt Tarihi : 3.09.2026 13:32:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!