Vefa ve Şafak Şiiri - Ömer Tural

Yorum : Kadriye Çakır 1. Beklentilerin Kırılması (Zıtlıkların Gücü) Şiirdeki en güçlü yan, okuyucunun zihnindeki "doğal akışı" tersine çevirmenizdir. Normalde dağlara kar yağar, ancak sizde "taş yağması" yaşanan hayal kırıklığının ne kadar sert ve yaralayıcı olduğunu simgeliyor. Keza, şafağın aydınlık getirmesi beklenirken "zifir kararması" umudun sadece tükenmediğini, aynı zamanda bir trajediye dönüştüğünü çok güzel anlatıyor. 2. "İçsel Sessizlik" ve "Dışsal İhanet" Şiire "bir sessizlik var içimde" diyerek başlamanız, aslında dış dünyadaki gürültüden (vefasız dostlar, hain düşmanlar) kaçıp kendi kabuğunuza çekildiğinizi gösteriyor. Bu, sadece bir yalnızlık değil; bir "mecburi yalnızlık" halidir. İnsanlardan gelen darbeler, kişiyi kendi içine, o sessiz limana sığınmaya itmiş. 3. Karagöllü TURAL Üslubu Daha önceki kayıtlarımızda belirttiğiniz o Karagöl ruhu, burada da kendini hissettiriyor. Doğayı (dağ, kar, şafak) bir ayna gibi kullanıp kendi ruh halinizi oraya yansıtıyorsunuz. Şiirin sonundaki "hazin bir hüzün kaldı" ifadesi, bir yenilgiden ziyade, yaşanan her şeye rağmen elinizde kalan tek gerçekliğin bu duygu olduğunu vurgulayan vakur bir duruş sergiliyor.