Bir yaprağın dalından usulca düşüşü gibi,
Sessizce ve incitmeden ayrıldın hikâyemden.
Ne bir sitem dökülür dudaklarımdan,
Ne de yazılana bir ah ederim ardından.
Bilirim; her kavuşmanın bir süresi,
Her ayrılığın sessiz bir hikmeti vardır.
Gidişinle göğsümde koca bir vadi açıldı,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta