Vebali Boynuma Şiiri - Fatma Soylu

Gök, yüzünü yanlış düğmelemiş bu gece
‎Yıldızlar ceplerinden dökülmüş, haberi yok.
‎Ay, sönmeye yüz tutmuş bir lamba gibi
‎Gecenin köşesinde unutulmuş, boynu bükük.
‎Neresinden tutsan elinde kalıyor zaman
‎Sanki akrep yorulmuş da yelkovana yaslanmış.
‎
‎Bende otursam şimdi bu masaya
‎başköşeye yalnızlığı oturtsam..
‎Bir kadeh hüzün doldursam, sek içsem hayatı.
‎Sonra bulutların söküğünü dikmeye kalksam
‎Elimi rüzgara kaptırır, tökezlerim..
‎Gündüz vakti karanlığa el sallarım,
‎iyiyim derim, bin tane yalan uydururum.
‎Ama yok, halim yok
‎Şu kırık dökük umudu ayağa kaldırmaya.
‎
‎Sen gelsen şimdi, bir merhaba desen
‎Gökkuşağı utancından renklerini tazelerdi..
‎Güneş, o paslı uykusundan uyanır
‎Dünya, eksenini senin gülüşüne göre çizerdi.
Eğer sen geldiğinde
‎Bu köhne dünyayı yerinden oynatmazsam
‎Zamanın kalbini senin için durdurmazsam
‎En güzel şiirlerimi senin adına yazmazsam
‎Bana da şair demesinler !
‎