Yalnızım tabi, kendi tabutumu bile ben taşırım.
Kim inanırdı bir şeyleri kaldıracaĝıma?
Güçsüz bedenime tutunmuş bir ruhum.
Ağlarım, ezan ve köpek sesleriyle...
Gözlerim bozuk değil sadece ıslak,
Bu sebepten önümü göremeyişlerim.
Ah bir bilinse kim yalancı kim çıplak,
Herkesin vardır pislikten giysileri.
Şimdi;
Batıyor mu, yoksa çıkıyor muyum bu berrak suda?
Herkes de tutmak ister olmuş elimi.
Bilmiyorum tanrım bu azap niye?
Kayıt Tarihi : 24.07.2023 01:13:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!