Affettim! Şiiri - Toygar Uludüz

Elimizde olanları o köprüye gömdük gibi
Aydınlıklar senin olsun karanlıkta bırak beni
Saçlarının arasından o çıkan beyaz gibi
Sana olan duygular kalemimde mapus gibi
Sanki bıkmadım karşımdadır kelam eden
Bir inci gibi saklıyorum düşünmedim sence neden
Bu kör vakitler dönem değil sükut eden
Bir gün yerime geç ve gör
Kopabilirsen kop sigaradan ve sen denilenden
Şimdi sandalımda bir ben ve de küreklerim
Karşıma geçip dursun yeten varsa yürekleri
Hangi sazın hangi teli hangi insan hangi deli
Sökebilir içimden bu gül kokan veba edeni
Doldu hep vadelerim ve yollarda sendelerim
Geçsin senelerim ben yine de sende derim
Vakit biraz geç oldu her geç olan vakit gibi
Gecikmesin özürler ve ne var ne yok helal edelim

Düşünmedik hiç neye sahibiz çünkü insanız
O saniyeleri bilirsin kayıp gitti aklımız
Gözlerinde bin parça ve her bir galaksi
Nasıl unutucam inan bilmiyorum hay aksi
Farzettim mutlu tabloları yaşadık ve bil ki
Bir yere ait isen o yer benim evrenim
Pek bi güç dedi anlattığım mahlukat
Sensizlik neymiş yüreğin varsa gel bi tat
Beyaz ellerin ah o mor gözler
Başka bi renk aratmaz bana sevmediğin aynalar
Yorgunum düştüm bitap ama yine de kalk ve dene
Gerekirse yol yürünür sıkıştığın yola söve söve
İnsanlar ve isimleri yaşanılanlar garip gelir
Bölünen uykularım bana artık hafif gelir
Kafamı tut ve salla beni bi üz artık
Sence yaşanılan mutluluklar hep masal mı

Kurbanlarımız çok arkamızdan küfürler
Ve geçip gittik aralarından önümüzde sınav
Bitmeyecek gibi bu içimdeki zulümler
Yürüyorum sadece bu ya kabus ya da sırat
Sana çıksın bu yollar hep yeminle tek istek
Şu köşeden dön ve sana kıymamı iste
Öyle işte anlaşılmak benim tek derdim
Anladığın gün yanındakine yazık
Ama olan olmuş bana dönmüş her bi kazık
Beklerim seni içine istediğin piyanoyla
Gelip götürsün gücü yeten bi orduyla

Her neyse sanırım bu bir finaldi sana dair
Kader isterse diğer sezonda görüşürüz
Bir deniz kenarı veya avam bi sokak
Eminim, ilk günkü gibi öpüşürüz