Vaktin Çöküşü Şiiri - Efsun Bkr

Bir zamanlar uğruna dünyaları yakmaya hazır olduğum o tozlu yollar,
Şimdi ayaklarımın altında birer yabancı, birer çöp yığını.
Gözlerimin feri, o eski yangınların külleriyle kaplı artık;
Baksam da görmüyorum, baksam da artık hiçbir şeyin o eski tadı yok.

Hani derler ya; "gelen beklenen midir?"
Hayır.
Sen, vaktini çoktan tüketmiş bir trenin son vagonusun.
Raylar soğumuş, istasyon terkedilmiş, saatler durmuş...
Sen gelmişsin, ne çıkar?

Dünyaları ser önüme ,yıldızları diz avuçlarıma;
Hepsini bir nefeste üfler, bir çırpıda silerim.
Gönlüm, artık senin uğramadığın o ıssız ve kilitli bir mahzen.
Ne anahtarı kâr eder, ne çığlığın bir yankı bulur.

Ben vaktinde gelmeyen her şeyden vazgeçtim.
Bir çiçeğin vakitsiz açışından,
Bir güneşin batışından,
Ve en çok da; senin o hep geç kalan kalbinden.

Şimdi bu sessizlik, benim en sert zaferimdir.
Tükendi her şey, silindi izler.
Artık ne gözümde varsın, ne de gönlümde;
Vaktini çaldığın bir ömürden, kendimi taburcu ettim.