Vakit Varken Şiiri - Dumani Trbzn

​​Kuru bir yaprak düşer toprağa,
Ancak o zaman hatırlarız baharı...
Oysa bir nefes kadar yakındı ses,
Bir dokunuş kadar sıcak.
​Biz hep yarın dedik...
Oysa yarınlar,
Sessizce gidenlerin ardından,
Yalnızca bir yankı olarak kaldı.
​
​Zaman, en tatlı yalancıdır insana;
Hep bir sonra fısıldar kulağımıza...
Sonra ararım, sonra sarılırım, sonra affederim...

​Oysa ölümün sonrası yoktur!
Bir kapı çarpması kadar anidir veda...
​Toprak örttüğünde o bildik yüzü,
Boğazda düğümlenen keşkeler neye yarar?
Başına diktiğin o soğuk mermer,
İçinde çırpınan sevgiyi duymaz, anlamaz...
Sağlığında esirgediğin bir sıcak tebessüm,
Şimdi okyanus olsa, içindeki o yangını söndürmez.

​Götürme o gülleri mezar başlarına!
Kokusunu çekemeyen cana çiçek ne yapsın?
Gözlerine bakarken ver o karanfili...
Elleri henüz sıcakken sıkıca tut, bırakma!
​Sessizce gidenlerin ardından geriye kalan;
Zamanında söylenmemiş sözlerin ağırlığıdır sadece...

​Nefes alıyorken duyur sesini!
Gülüşü yüzündeyken ortak ol o ana...
Çünkü insanın omuzlarındaki en ağır yük;
Dudaklarında asılı kalmış,
Sahibini toprağa vermiş sevgi sözcükleridir...

​Gözlerin gördüğü, kalbin çarptığı şu an...
Sevginin tam zamanıdır!
Sesin ulaşabiliyorken adrese,
Konuş, hissettir, dokun...

Hâlâ vakit varken...