Uyandım bir gece yarısı,
Her yer olmuş kömür karası,
Bu gecenin acı yarası,
İçimdeki sıkıntı karın sancısı.
Ağlıyor bulutlar gökyüzüne bakarken,
Anlıyorum şimdi teker teker yere vururken,
Her gece sabahı beklerken,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta