Kasır Galı Antoloji.com

Işıklar çoğaldıkça kararan sokakları düşünüyorum....

Bi sol salim ölseydik

O aptal kıyametin kollarında
Rahat ve güvende uyuyanlar
Şer gecelerde şarikada mesela
Çarelerden çare beğenirken
Korkunç bir mutluluğa tutulan yarın
Yarın ve tekrarlamak
Tekrarlamak nasılsa tekrarlanmak
Ne hikmetse o cazip yarıncılık
Düş buharında yıkanmak gibi tekrarlamak

Yırtık gülümsemelerden süzülen yalan
Farzet ki ginzaya içmek için gitti derviş
Kibar ve sevecen bir kapıya dayanıp
Vahşi zevklerden kaçınmadan
Yarasını eûzu besmele ile kaşıyordu
Nasılsa içimizdeki kırıklar kavmi
Kendini ululardan ulu sanıyordu

Sahilde bir hastane sipariş edelim
Balık öldü ben zaten kurtulamadım
Balık öldü ben zaten kurtulamadım
Henüz birlikte atladığımız bir deniz yok
Yok Kumkapı yok bizans sarayı
Hangi telgraf kefilimiz olur
Polis mi ambulans mi kimin sireni

Gece yarılıyor isrâ isrâ bir geçiş
Karanlıkta devleşen gövdeler
Ayık bir avlu bulup da nerede çürüyecek
Yarasını hâlâ Allah gibi kaşıyan o kendinden geçiş..

Feyz Kariha

BİR ŞEHRİBAN NAMESİ

I.

/ Oysa akdimiz vardı, cümle âlem içinde
Âlem elin içinde, el âlemin içinde /

Merhaba Şehriban’ım, Şehriban’ım merhaba
Akşamın meltemiydin, sabaha bad-ı saba
Sen ki elvan elvandın, benim lalezarımda
Sen ki gönlümde billur, bir nur intizarımda
Bugün ay ışığında, gök kubbeye boyandım
Gün ağardı, güneşli, bir sabaha uyandım
Ufkunda kulaç kulaç, yüzdüğüm umman vardı
Gönlüne sığındığım, kutsi bir liman vardı
Aşkın girizgâhında, yazıldım bu girdaba
Merhaba Şehriban’ım, Şehriban’ım merhaba

Bilir misin her gece, sen vardın düşlerimde
Ben düşümün peşinde, düşüm benim peşimde
Halel gelmesin diye, iblisi kovuyordum
Şaşkın mahmur ve bitap, alnımı ovuyordum
Cühelâ idim yandım, ulemadan feyz aldım
Omzuna yünden aba, boynuna ipek şaldım
Seherleri buz kestim, soğuk bir tadım vardı
Evvelce gayri mühim, malûm bir adım vardı
Kifayetsiz bir sondun, hicrandın gülüşümde
Bilir misin her gece, seni gördüm düşümde

Sevdiceğim cananım, dem geçtim gözlerinden
Sırma çanaklarından, pirinç güğümlerinden
Hiç görmedin, bilmedin, lale devriydi zaman
Suretim neyzen idi, siretim içli keman
Rüzgâr şarkı söylerdi, fırtınalar duyardı
Baharda kelebekler, hep rüzgâra uyardı
Kulağımda ezgiler, elimde sazım vardı
Kalubelada akdim, sıratta yazım vardı
Meczup olup sakındım, uzak durdum yörenden
Sevdiceğim cananım, dem geçtim gözlerinden

Fuzuli'yle hasbihal, ettim şikâyetinde
Rezil rüsva ağlaştık, soldum kıyametinde
Zerre-i miskal her söz, ziynetti gerdanıma
Firuze bakışların, güneşti zindanıma
Gâh muhabbet ile sardım, buzdan dudaklarımı
Gâh dilimi dağladım, yaktım dudaklarımı
Dimağımı zorlayan, âşık damarım vardı
Yanağımda okkalı, kendi şamarım vardı
Baki çaldı kapımı, divan eteklerinde
Fuzuli'yle hasbihal, ettim şikâyetinde

II.

/ Oysa bir seyyah idim, evvel zaman içinde
Zaman benim içimde, ben zamanın içinde /

Her güne ayrı yazdım, her beyit beytü’l-gazel
Vuslatın bahçesinde, yâdıma düştü ecel
Hiçbir ilaç inan ki, çare değil ağrıma
Senin en çok sükûtun, gidiyor ağırıma
Ah ettim eyvah ettim, yine de tükenmedim
Açtım avuçlarımı, elife mim ekledim
Ruhumda kor cehennem, ahvalde püryan vardı
Sensiz cennette bile, çeşm-i giryanım vardı
Güzeller çirkin oldu, çirkinler ise güzel
Her güne ayrı yazdım, her beyit beytü’l-gazel

Mahşerin ortasında, ezan-ı dil aradım
Kevser tasında yağmur, ateş tasında kardım
Çehrem nâr-ı cehennem, ruhumda zebaniler
Paçamdan hiçbir türlü, düşmedi haramiler
Mazinin kollarında, sırtım delik deşikti
Oysa tek arzuhâlim, aşiyan bir eşikti
Ne bahtiyar cemalim, ne de huzurum vardı
Gani gani efkârım, gizli gururum vardı
Derin yaralarıma, yine kendim yaradım
Mahşerin ortasında, ezan-ı dil aradım

Vakit ayrılık vakti, usulca gidiyorum
Tut ki sana gelmedim, ben bana dönüyorum
Kaç segâh geçti bilmem, kaç nihavent mevsimi
Sultaniyegâh sandım, düştü hicaz iklimi
Sefil oldum biçare, önce düştüm gümraha
Suretin hatırladım, eriştim inşiraha
Varlığın yokluğumken, senli dilşadım vardı
Yokluğunu var saydım, kayıp irşadım vardı
Şimdilerde Mevla’ya, hep niyaz ediyorum
Vakit ayrılık vakti, usulca gidiyorum

Hoşça kal Şehriban’ım, Şehriban’ım hoşça kal
Sen şendin, sen şadandın, canandın, hep öyle kal
O narin duruşunla, kristal bir edaydın
Sımsıcak gülüşünle, kubbede hoş sedaydın
Sevdamız bu lisanda, dolunay batmasıydı
Divane pervanenin, şem ile yatmasıydı
Boynumda bir Zülfikar, yürekte zarım vardı
Ölmeden girilecek, külden mezarım vardı
Bu artık veda değil, bu artık son intikal
Hoşça kal Şehriban’ım, Şehriban’ım hoşça kal

Yıldırım UZUN