Tüm duvarları şiirlerin dışına taşıdım.
Kuşlar, böcekler, bütün aşklar
eski bir enkazın altında kaldı.
Kravatlar taktım sen yanımdayken.
Beyazlar ütüledim.
Ama sen,
siyahımı giyer misin?
Bir çocuk bıraktım yaralı yanına,
üzgün her yanına.
Acıyla seviştiğin gençliğini
sessizce uyuttum.
Yarınsız ve yakınsız
bir gecenin içinde büyüyelim,
olmaz mı?
Ben ilk harf olur kalırım
alfabesiz gecenin başında.
Sen ise
kalmalarımın piçliğine soyunursun.
Kayıt Tarihi : 18.07.2026 08:25:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Hikayesi:
Bazıları bir gecenin içinde bir harf arar; bazılarıysa ömrü boyunca alfabesiz bir gecenin başında kalır.
Belki haklısınız. Eskiden acının tam içinden yazardım; şimdi ise o eski acıların tortularını yeniden canlandırarak yazıyorum. Kendimi sorguladığımda “saraylılık” dediğiniz şeyin biraz buradan gelebileceğini düşündüm.
Bir de eskiden pek revize etmezdim. Şimdi üç beş ayda bir yazıyorum, yazdığımı da bazen bir hafta boyunca evirip çeviriyorum. Acının sıcaklığı çekilince, geriye biraz daha işlenmiş, daha mesafeli bir dil kalıyor sanırım.
Belki de siz o mesafeyi fark edip Borges’in defterlerine yaklaştırdınız. Güzel bir okuma oldu benim için. Teşekkür ederim değer gösterip yorumladığınız için.
Şiir okumak çok güzel.
Tebrik ederim.
Teşekkür ederim Ahmet bey, güzel ve onore eden yorumunuz için.
Eksik olmayın.
Sevgilerimle
TÜM YORUMLAR (11)