Düşündüm de kara kalemle
iyi olurdu gözlerinin karalığı daha çok
sonra vazgeçiyorum
Karanlığın da bir kapısı olmalı
senin gözlerinle bakıyor
ellerinle aralıyorum o kapıyı
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Kapatma tüm kapıları / biri kalsın aralık/ her yer olsa da karanlık/belki yeniden canlanır renkler.
Beğeniyle okuduğum şiirinizi ve şair yüreğinizi kutlarım.
SEVGİLERİMLE....
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta