İsmini vermek istemeyen bir kapıdan dışarı çıktım...
Yürüdüm...
Yol ayrımında ki kuşun ötüşü işitenlerin yüzünü kizartiyordu...
Sarıldım ona, öptüm kafesinden...
Dükkanlar tiyatro sahnesi gibi açılıyordu, çoğunda drama oyunu vardı...
Göğe baktım kan ve çamur bulaşmışti,
kalan kısmından çocukların payını ayirdim...
Ne hüzünler kurtarır seni
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını
Devamını Oku
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta