Üşüyen Veda Şiiri - Hakan Balta

Senin ellerin hep üşür, bilirim ben,
Hangi ateşin yanına varsan, ısınamazsın.
Yüreğindeki o buz tutmuş kış bitmedikçe,
Kimi tutsan yakar, kimi sarsan yarım kalırsın.

Bir durakta beklemez, sevdalardan geçersin,
Her gittiğin yürekte beni arar, bulamazsın.
Bir göçebe telaşıyla tüketirken ömrünü,
Ne gidene dur dersin, ne kalana bağ olursun.

Oysa zamanla zamansız bir yara açtın hiçe,
Ne takvime sığdı bu acı, ne de geçen senelere.
Şimdi "keşke"lerin gölgesinde yürürken tek başına,
Belki bu şiir çarpar o sağır duvarlarına.

İşte o an, kalabalıklar içinde yalnız kalınca,
Biliyorum, usul usul gözlerin nemlenir.
Ama sakın dönüp bakma ardına,
Bazı pişmanlıklar, sadece kaybedince demlenir.