Usulca Giden Eylülün Ardından

Bir cam kırığından sızıyor Ekim'in artığı,
Eylül, tenhalığını toplayıp gitti parmak uçlarımdan zaten..

Şehir, kendi gri aynasına bakmaktan yorgun;
Kuşlar, gönlümde adı konmamış bir coğrafyaya düşüyor.
​Sokaklarda paslanan o eski ses, o fısıltı...
Bir kelimenin kuytuluğunda sessizce çözülüyor.

Ne kalan var geriye, ne gidenin gölgesi bu şehirde,
Yalnızca zamanın tırnağında kalan,
O ince sızı, o huzursuz masallar,
​Gözbebeklerimde büyüyen buzdan bir orman,
Ve rüzgârın sevdadan uzak unuttuğu o eksik cümleler...

Eylül usulca gitti Özgem; Ekim usulca dökülüyor gönlün dargınlığından...
Geriye sadece sensiz bir boşluk,
Geriye sadece büyük, derin bir mavilik kalıyor.

Gözlerim kapalı yürüyen bir merdiven şimdi,
Ayaklarımın altında ufalanan o mavi boşluk.
Bir rüya, kendi ipliğiyle örüyor sokağı;
Ne zaman sorsam aynalara...

Karşıma çıkıyor ecnebi bir gökyüzü.

​Ellerimiz nerede kalmıştı, hatırlamıyorum,
Belki bir güvercin kanadında, belki unuttuğumuz bir bakışta.

Ekim de gidiyor yavaş yavaş...

Yalnızlık, tenime iğne iplikle dikilmiş bir oda.
Artık ne kapı çalınıyor ne de içeride biri var;
Sadece içeriden dışarıya sızan bende o derin sessizlik...

​Ve rüzgâr,
Son defa dokunurken camın buğusuna,
Çocukluğumdan kalan o kırık rüyaları
Usulca bıraksın karanlığın kuytusuna.

...

​Ve sabah olur;
Yaralı bir ışıkla düşer yağmur pencereme,
Kuşluk vakti uyanır göğsümdeki o eski maziler...
Adını ansam Özgem; Belki yumuşar bu ayazlar.
Belki bir fincan kahvenin telvesinde asılı kalacak zaman senin hatrına..

Çocukluktan ödünç aldığım o saf gülüşlerinde.
Hangi rüzgâr savurur küllerimi?
Hangi limana demir atsın bu yorgun gemi?

​Biliyorum, geçip gidiyor ömür dediğin,
Bir yaprağın dalından kopup toprağa düşüşü gibi.

Eylül gibi, sen gibi...

Karanlığın en koyu yerinde bile,
İçimde saklı o inatçı Afitap;
Bir gün yine umutla doğacak pencereme.