Bugün ben kadar yalnızsın sen de İstanbul
Güneşin bile bak ısıtmıyor yüreğimi
Bulutların hüzünlere akıyor
Üşüdüm, ne olur tut ellerimi
Bırak, ayrılıklar sonraya kalsın
Ne bir uçak kalksın, ne özlem yaksın
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta