Ürkerim Şiiri - Kasım Kobakçı

Şu diyara düşeli,
Ateş bitti, kül kaldı,
Yalnız, ıssız haneler,
Etrafımız sarıldı,
Soyut akşam, çok koyu,
Gölgelerden ürkerim.
*
Söner mi, gizli tutku,
Aşk yarası kanıyor,
Benlik, silinip gitti,
Şehri, boydan gezerken,
Evren, yıldız gürültü,
Dar yollarda, hengame,
Topuk tıkırtıları,
Haydutlardan ürkerim.
*
Bakışında, öfke var,
Mezar kapağı, kırık,
Koyu renkli, fezalar,
İçi dolu, ruhunla,
Issız sarp, kayalıklar,
Işıklardan ürkerim.
*
Gurbet ele varalı,
Hasret alevi söndü,
Sessiz, sakin salonlar,
Çember içine düştük,
Gizemli anlar, siyah,
Rüzgarlardan ürkerim.
*
Biter mi, derin arzu,
Bağlılık parçalandı,
Yırtık, nüfus cüzdanı,
Kasabayı turlayan,
Gökada, dalga çığlık,
Dar caddeler, telaşlı,
Yürüyüş ritimleri,
Avcılardan ürkerim.
*
Gözbebeği dirençli,
Çukur kazılmış bekler,
Zifiri karanlık an,
Temiz vicdan taşıdın,
Issız dağ, yutulan söz,
Hayallerden ürkerim.
*
Gurbet, köye geleli,
İhtiras, küle döndü,
Boş mekanlar, durağan,
Dört yanımız, bağlandı,
Sırlı vakitler, örtü,
Fırtınadan ürkerim.
*
Solmaz mı, hırçın sevgi,
Şefkati zedelenmiş,
Benliğin parçalanmış,
Meydanları dolaşan,
Boşluk derya, yankılar,
Çıkmaz yolda, kargaşa
Ayak izi, silinmez,
Hırsızlardan ürkerim.