Ömrümün gün batımında, gözlerimin dinmeyen yağmurundan
kalkan son hüzün treni gelip te,
gönlünün istasyonunda mola verdiğinde,
nasıl içimde sevgi bahçesinin mor menekşelerini bırakıyorsam,
istasyonun sevgi dolu rayından, yani gönlünden, kara dumanımla
kalkıp giderken,
belki de son defa vedalaştığımda, umutlanamayıp, unutturamadığında,
Ne kadınlar sevdim zaten yoktular
Yağmur giyerlerdi sonbaharla bir
Azıcık okşasam sanki çocuktular
Biraksam korkudan gözleri sislenir.
Ne kadınlar gördüm zaten yoktular
Devamını Oku
Yağmur giyerlerdi sonbaharla bir
Azıcık okşasam sanki çocuktular
Biraksam korkudan gözleri sislenir.
Ne kadınlar gördüm zaten yoktular




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta