Hayat unutturur çoğu şeyi, İsimler silinir, yüzler kaybolur. Dün kıymetli sandığın ne varsa, Bir rüzgâr gibi geçer, Savrulur gider zamanın içinde bir bir. Ama unutma… Seni seveni unutma, Kalbini sana karşılıksız açanı, Sevincine ortak, kederine yoldaş olanı. Gülüşünde mutluluğunu bulanı, Üzüntünde seninle susanı… Unutma… Sana yardım eden eli, Düştüğünde seni yerden kaldıranı, Kimse görmezken yanında duranı, Sessizce omuz veren, Varlığıyla sana güç katanı… Unutma… Zor gününde yanında olanı, Kalabalıklar birer birer dağılırken, Herkes kendi yoluna giderken, Seni bir başına bırakmayanı. En karanlık gecende Bir ışık gibi yanında duranı… Ve sakın unutma! Acını kendi yüreğinde hissedeni, Gözyaşını gözlerinde taşıyanı, Sen ağlarken içten içe yananı, Senin derdini kendi derdi bilen insanı… Çünkü hayat geçer, Zaman alır götürür nice güzelliği. Dostluklar sınanır, yollar ayrılır, Nice yüzler düşer hafızalardan. Ama insanı insan yapan, Sahip oldukları değil, Geride bıraktıklarıdır. Ve en çok da Unutmadıklarıdır… Unutabilirsin pek çok şeyi, Geçmişin izlerini silebilirsin belki, Ama seni yüreğiyle sevenleri Asla unutma! Çünkü onlar; Ne makamdır, ne servet, ne de geçici bir heves… Onlar, hayat yolunda Sana insan olduğunu hatırlatan, En zor anında yüreğine dokunan, Ömrünün en kıymetli hatıralarıdır. Çünkü onlar, Senin en gerçek hikâyendir. Muhsin Yener
Muhsin Yener 2Kayıt Tarihi : 16.11.2026 16:19:00
Şiiri Değerlendir
yok




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!