Umut Şiiri - Mustafa Taşogullari 2

Yaşamak için bir damla umudum vardı oda akıp gidiyor yavaş yavaş
Sırf yaşamış olmak için yaşıyorum
Hiç bir şey eskisi gibi değil artık
Hayat eskisi kadar tat vermiyor
Günler geçmiyor sessiz ve yorgunum
Ne kadar yaşamak istesem de uzandığım her dal kırılır kalır elim de
Sevsem kadrimi bilen olmaz
Gitsem ardımdan bakanım olmaz
Kalsam kahrımı çekenim olmaz
Ölsem arkamdan ağlayanım olmaz
Ben olamasam da elbet güneş doğar ve yıldızlar parlar
Belki bir gün hayat beni de anlar
Sevdim kavuşamadım
Çalıştım kazanamadım
Dostları mı tanıyamadım
Yaşamayı hiç başaramadım
Ben bu hayatı anlayamadım
Hep kaybettim bu yarışta hayallerimi yitirdim
Yılmadım hep yeniden başladım ve hep kaybettim
Ben beni bende kaybettim
Koştum,yoruldum,susadım ama kimseye minnet etmedim
Yaralarımı hep kendim sardım fakat
Dikiş tutmuyor artık yaralarım akıyor sessizce damarlarımdan kanlar
Bitmez sesiz çığlıklarım bitmez içimden akan gözyaşlarım
Ancak musalla taşında biter benim sessiz feryatlarım
Yaşamak için bi damla umudum vardı oda akıp gidiyor artık ..