Umudumdun Şiiri - Hamza Caymaz Delinin Biri

UMUDUMDUN

Umudumdun...

Karanlığın en koyu olduğu gecelerde
Gökyüzünde aradığım tek yıldızdın.
Yorgun düşen yüreğimin
Dinlendiği tek limandın.

Adını her andığımda
İçimde bahar açardı.
Gülüşün,
En kurak mevsimime düşen ilk yağmur gibiydi.

Umudumdun...

Ben sana yalnızca bir insan gibi bakmadım.
Bir duaya bakar gibi baktım.
Bir sabaha uyanır gibi uyandım adına.
Bir çocuk gibi inandım sana.

Hiç bitmeyecek sandım.

Meğer en güzel hayaller bile
Bir gün sessizce dağılırmış.

Sen gittin...

Ben olduğum yerde kaldım.

Zaman yürüdü.

Takvimler değişti.

Mevsimler birbirini kovaladı.

Ama ben,

Sana kurduğum cümlelerin içinde

Yıllarca yaşadım.

Bir gün,

Bir rüzgâr esti.

Kokunu getirdi sandım.

Penceremi açtım.

Dışarıda yalnızca sonbahar vardı.

Sarı yapraklar,

Benim gibi

Sessizce toprağa düşüyordu.

Umudumdun...

Yorulduğum zaman

Bana güç veren sendin.

Düştüğüm zaman

Elimi tutacağını sandığım sendin.

Meğer ben,

Bir hayale tutunmuşum.

Sen çoktan

Başka yolların yolcusu olmuşsun.

Yine de kızamadım sana.

Çünkü sevgi,

Hesap sormak değilmiş.

Sevgi,

Sessizce dua edebilmekmiş.

Ben de,

Adını artık sesli söylemiyorum.

Ama her duamın içinde,

Sessiz bir yerin var.

Gece olunca,

Gökyüzüne bakıyorum.

Her yıldız bana

Bir ihtimali hatırlatıyor.

Belki aynı gökyüzüne bakıyorsundur.

Belki sen de

Bir an beni düşünmüşsündür.

Belki de hiç...

Ama insan,

Bazen cevabını bilmediği umutlarla yaşar.

Ben de öyle yaşadım.

Bir fincan çayın buharında seni aradım.

Yağan yağmurda seni dinledim.

Bir şarkının en hüzünlü yerinde

Yine seni buldum.

Ne kadar kaçsam,

Yüreğim hep sana çıktı.

Umudumdun...

Şimdi ise,

Hatıralarımın en güzel yerindesin.

Artık seni beklemiyorum.

Ama seni yaşadığım günlere

Hâlâ teşekkür ediyorum.

Çünkü sen bana,

Sevmenin ne demek olduğunu öğrettin.

Sabretmenin,

Susmanın,

Ve bazen

Vazgeçmeden kabullenmenin ne olduğunu...

Şimdi içimde yeni bir yol var.

Yeni bir sabah,

Yeni bir dua...

Belki sen yoksun.

Ama Rabbimin rahmeti var.

İşte o rahmet,

Yeniden ayağa kaldırıyor beni.

Ve anlıyorum ki,

İnsan bazen

Bir insandan değil,

Allah'tan umut beklemeliymiş.

Çünkü insanlar gider.

Sözler unutulur.

Hatıralar solabilir.

Ama Rabbin verdiği umut,

Asla tükenmez.

Sen benim bir zamanlar

En güzel umudumdun.

Bugün ise,

Geçmişimin en sessiz şiiri oldun.

Ben seni kötü hatırlamayacağım.

Çünkü bazı insanlar,

Ömür boyu kalmak için değil,

Kalbe sevginin izini bırakmak için gelirmiş.

Ve ben...

O izi silmeye çalışmayacağım.

Onu,

Hayatımın en derin sayfasında,

Sessizce taşıyacağım.

DELİNİN BİRİ
HAMZA CAYMAZ