Uçurum Şiiri - Hamza Caymaz Delinin Biri

UÇURUM

Uçurum...

Bir dağın en keskin yamacı değildi sadece.

Bazen bir insanın içine açılan,

Sonu görünmeyen derin bir boşluktu.

Ben o boşluğun kıyısında

Yıllardır sessizce bekliyorum.

Ne geri dönebiliyorum,

Ne de kendimi aşağı bırakabiliyorum.

Uçurum...

Bana en çok seni hatırlatıyor.

Çünkü seni sevmek de,

Ayağının altındaki toprağın

Bir anda kayması gibiydi.

Önce korkmadım.

Sonra dengemi kaybettim.

En sonunda,

Kendi içime düştüm.

Kimse görmedi.

Çünkü insan,

En büyük düşüşünü

Kalbinin içinde yaşarmış.

Bir zamanlar

Hayaller kurduğum yerde,

Şimdi yalnızca rüzgâr esiyor.

Sesimi çağırıyorum.

Yankısı geri geliyor.

Ama sen...

Hiç dönmüyorsun.

Uçurumun kenarında

Bir taşın üzerine oturmuş gibiyim.

Gece oluyor.

Ay doğuyor.

Yıldızlar gökyüzünü süslüyor.

Ama içimde

Tek bir ışık yanmıyor.

Yüreğim,

Karanlığın en derin yerine

Sessizce çekiliyor.

Biliyor musun?

İnsan bazen

Ölmek istemiyor.

Sadece

İçindeki acının dinmesini istiyor.

Ben de

Yıllardır bunun için

Dua ediyorum.

Her sabah,

Bir umutla uyanıyorum.

Her gece,

Bir eksikle uyuyorum.

Ve her gün,

Biraz daha

Uçurumun kenarında yürüyorum.

Bir adım daha atsam,

Belki her şey bitecek.

Ama sonra,

Annemin duası geliyor aklıma.

Babamın öğütleri...

Dost bildiklerimin sesi...

Ve Rabbimin rahmeti...

İşte o zaman,

Ayağımı geri çekiyorum.

Çünkü biliyorum,

En karanlık uçurumun bile

Üzerinde gökyüzü vardır.

Ve gökyüzü,

Umudun hâlâ yaşadığını fısıldar.

Uçurum...

Bana sabrı öğretti.

Kaybetmeyi...

Beklemeyi...

Susmayı...

Ve en önemlisi,

Yıkılsam da

Yeniden ayağa kalkmayı öğretti.

Belki yaralarım kapanmadı.

Belki içimdeki boşluk

Hâlâ dolmadı.

Ama öğrendim ki,

İnsan,

En derin uçurumların kenarında bile

Hayata tutunacak bir dal bulabiliyormuş.

Şimdi geriye dönüp bakıyorum.

Arkamda

Kırık hayaller,

Yarım kalmış cümleler,

Sessiz vedalar var.

Önümde ise

Ne olacağını bilmediğim

Uzun bir yol...

Belki bu yolun sonunda

Bir bahar vardır.

Belki huzur...

Belki de sadece

Kabulleniş.

Ama ben,

Uçurumun kenarında

Korkularımla yaşamaktansa,

Umuduma tutunmayı seçiyorum.

Çünkü biliyorum...

Her uçurum,

İnsanı düşürmek için değil,

Kanatlarının olup olmadığını

Hatırlatmak için vardır.

Ve ben...

Ne kadar kırılmış olursam olayım,

Ne kadar yorulmuş olursam olayım,

İçimde hâlâ

Rabbime uzanan bir dua,

Yarınlara bakan bir umut,

Ve vazgeçmeyen bir yürek taşıyorum.

İşte bu yüzden,

Uçurum bana sonu değil,

Yeniden başlamanın eşiğini hatırlatıyor.

DELİNİN BİRİ
HAMZA CAYMAZ