Üç Korku... Şiiri - Mecit Aktürk

İn´ler yuvamız bizim, Kandil´de üsleniriz
Genimizde ihanet, elimizde silah var...
Görevimiz kan dökmek, kan ile besleniriz
Bize yol gösterici Şeytan denen ilah var...

Kin ektik bunca zaman, bir tek çiçek açmadı
Öfkeyle kalkan eller metanetle iniyor...
Türk Kürd´e bakar iken gözler nefret saçmadı
Neden kavga çıkmıyor, öfke çabuk siniyor?

Onca şehide ragmen Türk´le Kürt hâlâ kardeş
Barış denen o güneş ha doğdu ha doğacak...
Boşunamıydı yoksa verdiğimiz bunca leş?
Korkarım akan bu kan bir gün bizi boğacak...

Ne zaman barış desek, bilin ki hile, yalan
Alsancak inmedikçe biz huzura ermeyiz
Liderimizden belli; bir hayvan; karaYILAN!
En son yılan ölmeden postu yere sermeyiz...

Saf olan sanıyor ki, gâye hak, hukuk falan
Maşası kölesiyiz biz koca devletlerin...
Bizden beklenen belli; katliam, terör talan
Ölmekle sonu gelmez PKK´lı itlerin...

Kürd´ü Türk´ü farketmez, her ölüm zafer bize
Üç korkumuz var bizim; huzur, barış, kardeşlik!
Sindirdik Kürt halkını, tehditle, eze eze
İki paye kazandık; alçaklık ve kalleşlik...

Tahrikten tuzak kurduk, sabrınız bizi yordu
Daha da güçlendiniz, bedeller ödeyerek...
En büyük darbeleri bize bu millet vurdu
İnadına kardeşlik, dostluk, barış diyerek...