Tuz ve Sükût Şiiri - Huban Asena Özkan

O meşhur masaya oturduğumuzda,
Sanmıştım ki bütün zırhlarımı kapıda bırakabilirim.
Gözlerimi kapatıp, göğsümdeki o eski savaşların,
Bütün izlerini bir bir serebilirim önünüze.
En şeffaf, en kırılgan halimle,
Sadece "buradayım, sizinleyim" demenin o saf huzurunu aradım.

Kelimeler daha boğazımda düğümlenirken,
Gördüm avuçlarınızda sakladığınız o acı beyazlığı.
Elinde tuzla bekleyen,
Yaralarımı sarmak yerine onların sızmasını gözleyen,
En sevdiklerimmiş meğer.
Dost bildiğim o sıcak tebessümlerin ardında,
Nasıl da ince bir hesap, nasıl da keskin bir sızı yatarmış.

Güven, diyordum kendime, incecik bir cam köprüdür,
Üzerinden geçerken aşağıya hiç bakmamak gerekir.
Siz o köprüyü usulca ayaklarımın altından çektiniz,
Hem de ellerinize en çok tutunduğum anlarda.
İnsan düşmandan bekler de darbeyi, kalkanı hazırdır,
Yoldaş bildiğinden gelince o sessiz vurgun,
Ruh bedenden kopar, akıl sağır bir sükûta gömülür.

Hayal kırıklığı, ağır ağır süzülen bir zehirmiş kanımda.
Şimdi hangi sofraya otursam,
Hangi dost meclisinde sıcacık bir çay yudumlasam,
Hep bir adım geride, hep kalın bir duvarın ardındayım.
Kendi yarama kendi nefesimden başka şifa yok, öğrendim.
Sizin o tuzlu merhametinizden çok uzaklarda,
Kendi kabuğumda, kendi başıma kanamayı seçerim artık.

Bilirim, insan doğası bu, zayıflığı pek affetmez,
Gördüğü çatlağı büyütmek ister en yakınındaki bile.
Belki de sırf bu yüzden gizli kalmalı o derin dehlizler,
Kimseye, ama hiç kimseye verilmemeli kalbin en savunmasız anahtarı.
Çünkü ne zaman inançla açsam o kapıyı ardına kadar,
Rüzgâr beklerken, yıkıcı bir fırtına kopardınız içimde.

İşte bu yüzden
Tam da bu yüzden kapattım o defteri, usulca kalktım o masadan.
Bir an acıtır sandınız, kanayan yerlerime serptiğiniz o beyaz ihaneti.
Yüzümün buruşmasını, önünüzde diz çöküp yıkılmamı beklediniz.
Ama unuttuğunuz, hiç hesaba katmadığınız bir şey vardı:
Ben o masaya kurumuş bir göl gibi değil, koca bir okyanusla oturmuştum.
Ve şimdi söyleyin bana, en güvendiğim dostlarım;
Hangi avuç dolusu tuz, denizin canını yakabilir ki?