Türkan Çeşme Şiiri - Ömer Tural

Türkan Beşik ve Türkan Çeşme

​Daha "anne" demeden, almadan bir soluk,
Kırcaali’nin karlı, soğuk yollarında.
Bir halkın kaderiydi kucağındaki yük,
Türkan’ım uyudu, bir annenin kollarında.
​
Taviz vermedi anası ne dilden ne dinden,
Vazgeçmedi soyundan, özünden, benliğinden.
Türk doğdu, Türk öldü; o şanlı direnişten
Tüm dünya şahit oldu, Türkan Bebek geçti.
​
Vurulduğu yere kurdular bir çeşme,
Mogilyane köyü şahittir bu acıya.
Akan her damla su dert olur gaza,
Ağıtlar karışır söğüt dalına.

​O kahramanlık yolunda Türklüğü seçti,
Hafızadan silinmedi acısı her gün.
Gönülden gönüle bir meşale yaktı,
Unutmadı milletin Türkan Bebek’in gülün.
​
Tural der; çeşmeden ab-ı hayat içtim,
O yiğit anaların izinden geçtim.
Yüreğimde bir sızı, adını seçtim,
Halkının kalbinde kaldın Türkan Bebek…

Ömer TURAL, Duyguların Şairi