Sığdıramam acıyı ucu yanmış kâğıda
Dumanı tütüyorken közüm harlatır közü.
Parmaklarıma sinmiş sarsıntıların özü
Duyusunu yitirmek sığamaz bir yanıta.
Töresiyle sözleşen cana, feda düşüyor
Köprüler bekliyor seni bir uçtan bir uca
Tek kanatla uçmayı öğreneceğim Ali’m
Yıkılmış şehirlerin enkazına çökecek hüznüm
Altı üstü hasretle kucaklaşacağım...ne ki
Susuşlarda kayboluruz bir anlık
Sokaklar tıklım tıklım herkes çalım satıyor
Biriyle kavgan bitse öteki uzatıyor
Sanki bir gün fazladan hesabına yatıyor
Burnunu kaldırınca gökdelen hizasına.
Bakma bir karış boya, yer altında yarısı
Çok gördüğüm her şeyi
Bir bir takıyorum gençliğimin yakasına
Hangi gürültünün kuyruğuna taktıysam ruhumu
Bir bir uzaklaşıyorum yankılarından.
Dudaklarımda özgürlük terennümleri
Altın kafesimi ikna ediyorum gurbetin dayanılmazlığına.
Mesafeler ardından sürükleyecek bizi
Benden uzaklaştıkça özler misin bilemem
"Şimdilik bu kadar bil" diyorsun da; bu gizi
Açmayıp bir köşede közler misin bilemem.
Hani son kalesiydin sevgiye inancımın,
Tüm renkleri silin, bakmayacağım
Gözümün kahvesi sustu bu gece
Solumu virana çevirdi sağım
Bahtım karasını kustu bu gece
Bilirdim muamma biraz sonrası
Şahitken yer, gök söze; konuşmak mühim husus
Sürçü lisan affola, hata insana mahsus
Husus demişken; bugün hecem şeref duyacak
Harfler pamuk bir kalbe sarılmaya doyacak
Sevmek bu garip çağda sanki diken okşamak
Her dilde aynı değil tebessümün anlamı
En güzel gülenleri zebun etti yaşamak
Bülbülün ihtimamı kaldıramıyor gamı
Bir özlem sahnesinin dekoru oldu zaman
Dinle mavi göklerin yerdeki tezahürü
Sensiz kalınca aklım
Tanımıyor zahiri
Sırılsıklam olana şemsiye vermek de ne?
Yerimde olamazsın
Issız bir yalnızlığa sürüklerken vedalar
Acının uğultusu çöker onlarca asra
Çatlamış dudaklarda kan kaybıdır sedalar
Kader diye yazılıp okunur mısra mısra
Uzaklaşır adımlar, yetim kalır bakışlar


Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!