Sokak lambalarına sardım bu gece seni
Kalsın Zühre misali o halin penceremde
Göz kapağıma sız da göreyim önce seni
Hasretin bin paresi timsalin penceremde.
Tuzak gülüşlerine mevzilenen infazla
İnsan bu! Adeta bir kara delik
Verdiğin değeri yutuyor sâki
Nimetlere nankör; arsız üstelik
Selâma kem kelam katıyor sâki
Zihninin en ağır konuğu bile
Beni mahzun bu kentte zorla nefes alışım
Güneşime küs tanlar,şafaklar yakar sensiz
Beni bu labirentte yapayalnız kalışım
Karanlığa gömülen sokaklar yıkar sensiz.
Beni yağmur altında ıslanmak bir başıma
Komutanım sustalıyı sıkıştırdı belime
Yumurtadan çıkar çıkmaz başlamıştım talime
Ah pencere nöbetini gören acır halime
Camı açsa sineklikten kale ördü ev halkı
Bundan birkaç gün önce sapasağlam gezerken
Doksan metrekareyi çiçeklerle bezerken
Rutini itmam edip, bütün vakti ezerken
Maratona itiraz geldi sol ayağımdan.
Eskiden kapı daha çalınmadan açardım.
Doğmadı karanlığa, onca zaman doğmadı
Güneşin gözlerine mil mi çekti asuman
Küf tuttu parmaklıklar ölüm kokuyor zindan
Beni pişmanlık kadar hiçbir azap boğmadı
Sığmadı karanlığa, onca zaman sığmadı
Koluma giren gül buketi ile
Kalbim benden önce koşacak sandım
Kapını tıklatan parmağım bile
Alacaklı gibi coşacak sandım
Geldiğim yolları ateşe verdim
Tüm yangınlar afaki kül dediğin ihtimal
Bir seraba giriftar olmanın yanılgısı
Yansımazdı düzlemden böylesine minimal
Pür haraba dönmenin hissedilse yangısı.
Akıl tutuk, fikriyat sınırlarda geziyor
Yaka paça savurdu günlerimizi zaman
Oysa ışık görmemiş ümitlerimiz vardı.
Örselendi sevinçler, savrulduğumuz her an
Tedirgin havaların kasveti ruhu sardı.
. Doruklardan güneşi akıtmıyor yokuşlar
. Gözyaşının neminden çürüyüp yok oluşlar.


Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!