Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Yürüdükçe geride benden bir pay bıraktım.
İnce toz şeridinden ibaretim ben artık.
Sevgiliye varmaya kalmıştı birkaç adım;
Vücudum yetişmedi tükeniverdim yazık.
yüreğinize sağlık...
güzel anlatım...
kutlarım...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta