4- Min Xeyalen Xwe Dijin

4- MIN XEYALÊN XWE DIJÎN

Ez mîna ku sibê bimirim dijîm.
Bayê li ser tenê xwe mîna maçeke xatirxwestinê hîs dikim.
Her sibeh ku çavên xwe vedikim, bi hêdî dibêjim:
“Belkî ev roja dawî ya min e.”
Û wê demê her tişt
Zêdetir dibiriqe,
Zêdetir kûr dibe,
Zêdetir rast xuya dike.

Ez xewnên xwe bê tirs hembêz dikim.
Wan naxim paş, wan dereng nakim.
Di dilê min de çi hebe, ez eşkere dikim.
Destên kesên ku ez hez dikim bi hêz digirim.
Dirêj-dirêj li çavên wan dinêrim.
Ji ber ku ez nizanim kengê, lê ez hîs dikim ku nêzîk dibe.
Ne mîna siyekî, lê mîna hevalekî germ.
Mirin...

Di hundirê min de poşmanî tune ye.
Ne xiyanetek hiştiye, ne jî dilekî şikestî.
Min mirov hez kirin.
Bi baldarî hez kirin.
Min guh da wan.
Min hêsirên wan dîtin.
Min kenên wan di dilê xwe de parastin.
Her dem destê xwe dirêj kir, dilê xwe vekir,
û bêyî ku tiştek li bendê bimînim dan.
Ji ber vê yekê ez aram im.
Ji ber vê yekê li neynikê dikenim.

Ey mirin...
Ey mirina delal...
Ez ji te natirsim.
Tu hevala min a herî kevn î.
Ji roja ku ez hatim dinyayê tu li kêleka min bûyî.
Dema ku têyî, ez ê deriyê xwe vekirî bihêlim.
Çaya min amade be, stranên min bilîzin.
Belkî em bi hev re rûnin.
Bi bêdengî li fîlma jiyana min temaşe bikin.
Û ez ê bibêjim:
“Min jiyaneke xweş jiya.”
Tu jî dê serê xwe bihejînî.

Jiyan...
Ez te ji çavên te maç dikim.
Ji hêsirên te yên şor,
ji bêhna nanê germ,
ji bêhna axê piştî baranê,
ji kenê zarokekî,
ji destê lerizok ê kalekî
Ez te maç dikim.
Ji bo her êşê ku te da min,
Her kêfxweşiyê,
Her şikestinê,
Her saxbûnê
Ez spas dikim.

Niha ez sivik bûme.
Barên xwe li kenarê rê hiştime.
Çavnebarî,
Hêrsa bê fayde,
Hesabên biçûk...
Hemû hiştime.
Tenê evîn maye di cepê min de.
Çend destik evîn...
Û ez jî wê belav kirime ser hemûyan.
Vala hatim,
Vala diçim.

Şevan dirêj-dirêj li stêrkan dinêrim.
Her yek mîna xatirxwestinekê dibiriqe.
Sibehan li deryayê dinêrim.
Jiyan pêl bi pêl tê,
Pêl bi pêl diçe.
Ez jî yek ji wan pêlan im.
Ez ê li peravê bikewim
û paşê vegerim.
Lê ez ê şopek bihêlim.
Di çavan de,
Di dilan de,
Di çend hevokan de,
û di çend hembêzkirinên dilsoz de.

Ez amade me… Ez natirsim… Ez aram im…
Ez hîn jî xewnên xwe dijîm.
Heta nefesa dawî ez ê govend bikim.
Û dema ku ew kêliya dawî were,
Bi kenekê ez ê bibêjim…
“Spas, jiyan.
Tu xewneke bedew bûyî.”

Paşê ez ê çavên xwe bigirim.
Di hundirê min de evîneke mezin,
Destikek aramî,
û li ser lêvên min
kenekeke sivik...

Dema ku bêdengiya nerm a êvarê li ser min dadikeve,
Ew xewnên ku min salan di hundirê xwe de parastibûn,
Ez yek bi yek jiyam.
Ji lez û bezê,
ji qerebalixiya jiyanê,
ji negihîştinan dûr,
Mîna perava goleke aram bûm.
Belkî ji ber vê yekê
Hinek ji we ji min dilşewitîn.
Min dizanibû.
Ji ber ku ez tenê dikeniyam,
Û jiyan bi sivikî li ser milên xwe hildigirtim.

Lê jiyan wisa ye...
Sibeh dest pê dike,
êvar bi dawî dibe.
Ez para xwe jiya.
Niha jî bi hêdî deriyê xwe digirim.

Ew tiştên ku li paş xwe dihêlim,
Ew hevokên ku temam nebûn,
Ew parçeyên min yên nîvco...
Ez wan spartime we.

Êdî ez ê bi ronahiya sibehê ranebim.
Ez ê tavê ku ji nav perdeyan tê hundir pêşwazî nekim.
Ez ê av li kulîlkan nerijînim.
Kulîlk êdî li benda min nemînin.
Bi bêdengî ji nav jiyanê vedikişim.
Ne mîna xatirxwestinekê,
Lê mîna bêhnvedanekê.

Ez bi maçkirina jiyanê ji vê dinyayê derbas dibim.
Û ev... Xweştirîn xatirxwestin e.
Xatirê we.
Hevalên min,
Kesên ku min hez kirin,
Malbata min...
Xatirê we.
(Ji bo bîranîna hevkariya me ya hêja Suna Fındıkoğlu,
ku di 02.05.2026 de wefat kir.)

06.05.2026