Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Diline saglık
Türkü tadında hoş bir çalışma kutlarım.
kaleminize sağlık şahsınızda dost kalemlerede selam olsun muhabbetle
Gönlü yanık Toraman, kundakcı oldu adı,
Düştü artık kodese, yokmuş buranın tadı,
Kimin aklına gelir? Oy Toraman Toraman,
Samanlık yakmasaydın, boşa yaktın o zaman.
*****************Bedri Tahir Adaklı*****************
Vallahi Toraman yemiş içmiş gezmiş anlaşılan bu guzel şiiri radyodada dınledım begendım kutlarım efendım
selami
Çok güzel güzel ötesi haria.Konuşur sohbet eder gibi rahat yazılmış.Zaten bütün şiirlerinizi rahatlıkla yazan üstadlardansınız.
Merhum Muhammed Akif Ersoyun konşma tarzı şiirlerini andırıyor.Büyük haz alarak okudum.TEBRİKLER
İsmet Koyuncu beyefendinin yorumuna bakınca dönüp toraman resmine baktım sanki resim hakkındakı kanaat bendede uyandı .
Dualarınızı bekler nice eserlere imza atacağınıza inanıyor ve bekliyorum.Saygılarımla
şiir çok güzel fakat resme koyduğunuz TORAMAN bizim toramanların tipi değil ecnebi bir yüz ve göz rengi var bunda keşke bizim esmer tombişlerden bi resim bulsaydınız bizimkiler daha sevimli
bu toramanda başına gelecekleri bildiği için peşinen mutsuz poz vermiş
değişik bir tarz olmuş yine hayatın içindenve bu toramanların aşkı tehlikeli olur buldozer gibi ezer geçer lafta anlamazlar
bunların en toramanı KİNG KONG dur benden söylemesi sevgili MÜCELLA HANIM
saygılarımla gülmeyede ihtiyacımız var ve bu günlerde özellikle 10 puan antolojim
katkısı olan şairlerede teşekkür ediyorum
Okumak için bence ideal bir zaman seçtim:) Akşamdan beri hep efkar yüklü şiirler arasında dolanıp dururken güne noktayı sizin bu güzel şiirinizle koyacağım ki: gerçekten hem yüreğe latif bir tebessüm hemde düşündüren bir şiirdi.
Tebrik ediyorum Mücella hanım
sevgi ve selamlar
çok değişik bir şiir.toraman bir alıntının şiire dönüş şekli gibi.yoksa bir halk kahramanı mı toraman.yanlış yaptın toraman sevdayı bu kadar ucuza sattın.hikaye tadında hoş bir anlatım olmuş.kutlarım efendim
Mücella hanım. bu saatte gayet neşeli dizeler okudum. sağolun . iyi geldi.sevgiyle kalın
Bu şiir ile ilgili 108 tane yorum bulunmakta