Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Şiirinizi
beğeni ile okudum
Çok teşekkür ederim çok naziksiniz
Bu yüzdendir, her sonbaharda
"Dökülür"
Sevgimiz...
Her baharda yeniden yeşillenir,
Yapraklanırız...
Galiba "yapısal",
Karakter, huy... Yaratılış böyle...
Ya da bizde sorun,
Sürekli sevemiyoruz...
Dedirtti, şiir.,
Ya da ben öyle anladım...
Tebrikler Zerrin Hanım...
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta