Tevfik Kargaşası Şiiri - Sait Osangü

ŞİİRİ

Yüksek Kaldırım’dan başka gidecek yerimiz yok
Başımızı kaldırmış bakıyoruz
Tevfik’le ben
Tütün sinmiş ya ne kokacak bir otel odasında
İç çekiyoruz ama nasıl
Hiç yaşamayacaktık diyor bu çağda
Cebimizde metelik yok
Bak diyorum Tevfik böyle olmaz
Anlaşalım seninle
En güzel şiiri kim yazarsa o şair olsun
Nihayetinde birimiz adam olur
-Nasıl olacak o iş sen şiirden ne anlarsın?-

Şeyhim bizi bekler
İki lakırdayıp gidiyoruz galipten kayba
Otel merdivenleri gıcırdıyor
Eskici bir ihtiyar var
Neyi var neyi yoksa gömmüş karısıyla
Almış başını gelmiş
Sakalından küf akar
Bakın şu Haliç var ya
Nah dibinde hazineler yatar
Buruş buruş ellerini ovuşturuyor
Ah diyor bilecektim yüzmeyi

Akşam ekşi ayran çıktı
Tevfik’in keyfi yerinde
Sigarasını yaktı gaz lambasından
Alır radyosunu koynuna dalar gider
Uyumakmış yorgunlukmuş zerre dokunmaz
İhtiyara sataşır
Sineklere sataşır
İşsiz güçsüz adama dokunur mu kimsesizlik

Yarın pasaja uğrayacağız
Otelden bir adres verdiler
Giderseniz ekmek paranızı bulursunuz
Dokunmadı
Hem belki dedim Tevfik’e
Belki bizim işimiz değildir avarelik
-Tamam şu sobayı harla az işim var.-
İnce parmakları arasında küçücük
Yazacak ama acıyor kaleme
-Bak işte bizim sefilliğimiz bu
Ne kadın
Ne para
Ne başka bir halt
Bizim sefilliğimiz şu kalemdir-
Yat hadi Tevfik
Yat da benden iyi şair olma

Sabah kapımı hiddetle çaldı ihtiyar
Sizin Tevfik Ruhi oğlum
Öldü
Ne oldu nasıl oldu hiç sormadım
Herif erkenden hazırlanıp çıktı dünyadan
Dokunuyor kanıma
Bak işte işsiz güçsüz adama bu dokunur
Cebinde son yazdığı

-Bizim sefilliğimiz şu kalemdir
Ederimiz bu kadarmış-

Şiiri bırakıyorum
Adam olup Tevfik’e karanfil alacağım

MEKTUBU

Bugün ceketimin yakası kaldı geçen çağda Tevfik
Ütüsüz gittiğim her memleket sonunda bitti
Şuramda tarih öncesi bir sancı var
Anlatsam inanmayacaklar biliyorum
Her yanım keskin birer yara
Kabuklaşamıyorum fikrimin hiçbir yerinde
Ne çare öleceğim
Korkuyorum Tevfik
Hiç bilinmeden
Hiç sorulmadan öleceğim

Bugün artık sıkılıyorum
Ciddiyetsizlikten dargınlıklar geliyor ciğerime
Nefes almaktan utanıyorum
Su altında kalmış düşüncesiz bir gemiyim
İçime batık köleler
Köleler ve zincirleri ve zincirleri taşıyan köleler
Cüretkâr bir devinim var içimde
Yüzmeyi bilsem mutlak bir ada olurdum
Yüzmeyi biliyorum

Bugün saçlarım daha da uzayacak
Aynalara bakamıyorum
Ellerimi kavuşturduğumda tanımıyorum ellerimi
Bir biçime ait değilim
Daha kötüsü var Tevfik
Bir biçim bana ait değil
Akşam lambalar yanınca bak uzakları görüyorum
Sisler hâlinde dolanıyor
Bir durağım yok
Olamıyorum Tevfik
Olamıyorum
Karanlıkta yalnız karanlığım

Bugün hoşça kal
Pek de içimden gelmiyor konuşmak

UZAĞI

Uzun zamandır danışasım geliyor rastlaşamıyoruz
Bitmek istiyorum
Nasıl olur
Sesim kısılsa
Nefesim tükense
Toprağa değsem
Sen biliyor musun Tevfik
Son mektubundan epeyce vakit geçti

Bugünlerde bir kadınla rastlaştım
Görsen -sen bile şair olursun- derdin
Çiçekler toplasam
Bir demet yapsam götürsem
Ayağım tökezler mezarıma düşerim

Uzun zamandır danışacağım bulamıyorum
Gitmek istiyorum
Nasıl olur
Nasıl izah ederim yola kendimi
Uçsuz ovalara
Tüten bacalara
Sen biliyor musun Tevfik
Hangi ihtişamın gölgesinde saklanıyorsun

Aklımda süren bir eksiklik var
Seni anmadan duramıyorum
Kim bu Tevfik?
-Kimim ben?-

Uzun zamandır danışıyorum duymuyorsun
Silinmek istiyorum
Nasıl olur
Nasıl beceriyorsun
Zaman denen bu halt ne menem şeymiş böyle
Öldün
Gömdüler bir kenarda
Sonrası hep dert
Baş edemiyorum
Bu kadar korkakça mı gelmeli

Bugünlerde yabancılaşıyorum
Kimsede suç yok
Suç hiç yok
Hiçbir şey yok
Ben bile içimde bir yerde değilim

Anlat Tevfik
Gidecek başka yerimiz yok
Tahtakuruları
Toprak
Mermer
Bir boz uykuda suçlanacağız kendimizden.