Herkesle her şeyi oturup asla
Konuşmam, susarım; câhil sanırsın.
Robinson’un moderniyim kıyasla,
Denizi olmayan sahil sanırsın.
Gururla aramda husumet vardır;
İlk nefesten son nefese kadardır.
Gözlerim gerçeğe karşı radardır,
Üstüme bulunmaz ehil sanırsın.
Bir bellemem Mevlâ ile belâyı,
Zordan yılıp hemen seçmem kolayı.
Her ortama girdiğimden dolayı
Beni de onlara dâhil sanırsın.
Şerif’im, îmanlı mü’mîni yermem,
Velakin münkirle baş başa vermem;
Hele dini mevzulara hiç girmem,
Tevbe, hâşâ! Ebû Cehil sanırsın.
21 Şubat 2008
İzmir
Kayıt Tarihi : 1.05.2014 21:11:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!