Teninden Ruhuma Şiiri - Erdem Duran

Ellerin ellerime…
Gözlerin gözlerime…
Dudakların dudaklarıma karışacak.

Ve o an—
dünya bizden uzaklaşacak,
saatler susacak,
gece nefesini tutacak.

Sen bana,
ben sana sokulacağım;
araya bir ömür girse bile
kapatamayacağı kadar
yakın olacağız.

Sarıp sarmalayacağım seni…
Biraz özlemle,
biraz hasretle,
biraz da yıllardır içimde biriktirdiğim
o tarifsiz açlıkla…

Öpeceğim seni,
bir öpüşte bin geceyi unutarak;
dokunacağım sana,
her dokunuşta yeniden doğarak.

Tenin tenime değdiğinde
üşümeyi unutacağım.
Nefesin yüzüme vurduğunda
içimdeki bütün fırtınalar
kıyıya vurup susacak.

Ah, sen bir bilsen…
İnsan bazen birine
ne kadar yakın olmak ister.

Öyle böyle değil;
sesini duymak yetmez,
gözlerine bakmak yetmez,
uzaktan sevmek hiç yetmez…

İnsan bazen bir kalbe
bütün varlığıyla sığınmak ister.

Kalbin kalbime birleşecek,
atışların içimde yankılanacak.
Senin sıcaklığında
kendi yalnızlığımı unutacağım;
senin kollarında
dünyanın bütün yüklerini bırakacağım.

Sonra kanımız değil yalnızca,
ruhumuz da karışacak birbirine.
Senin susuşun benim içimde konuşacak,
benim yaralarım senin kalbinde sızlayacak.

Ve ben seni öyle seveceğim ki—
bir yanım sana sarılırken
öteki yanım
seni şimdiden özleyecek.

Çünkü bazı kavuşmalar
özlemi bitirmez;
insanın içine
daha derin bir özlem bırakır.

Gel…

Ellerin ellerimde kalsın,
gözlerin gözlerimden ayrılmasın.
Dudakların dudaklarımda,
kalbin kalbimin üzerinde…

Biraz daha sarıl bana.
Biraz daha yakın dur.
Bırak, gece bizi örtsün;
bırak, zaman bizi unutsun.

Ve sabah olduğunda
dünya yine bildiği gibi dönsün…

Ama biz—
birbirimize dokunduğumuz yerde
biraz daha biz olalım.

Çünkü ben seni yalnızca öpmek değil,
sana her dokunuşumda
seni neden bu kadar çok sevdiğimi
yeniden hissetmek istiyorum.

Bir ömür yetmezse
bir ömür daha isteyeceğim.

Senden değil…
Seninle geçen zamandan.

Çünkü benim en güzel yerim
ne bir şehir,
ne bir ev,
ne de dünyanın herhangi bir köşesi…

Benim en güzel yerim,
senin bana sarıldığın yer.