Karanlık odaların loş ışığında
Yalnızlığın gölgesi çöküyor üstüme
Duvarlarla hesaplaşıyorum her gece
Dalıyorum yine uykulara sessizce
Unuttum ben, hem gecemi, hem gündüzümü
Yıllarca içime attım sevincimi hüzünümü
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
