Taşkın Monolog Şiiri - Ege Çankaya

Bakamıyorum bile yüzüne çoğu zaman.
Kendimden bir parça var sende bilmiyorsun.
Gemiler kaç ton yüklü içimde;
Kırılgan sesim bundan.

Arsız sevdam doymuyor pirinç tanesiyle.
Yazgılarım, ezgilerim…
Bitmiyor.

Başım dönüyor; çok oldu felek döneli.
Tek bir akorla çalınan şarkı gibi
Sözü olmasa dinlenmeyecek.

Ezberden söylüyorum artık taşkınlıklarını.
Tanımıyoruz birbirimizi
Ama içimizi biliyoruz.
Örülü duvarları aştım,
Eskilerinde boğuldum.
Eskizini çizdim kağıda
Attım çöpe. Görme diye.
Bir de Tanrı’yı gücendirmek istemedim.
Ancak bu kadar güzel yaratılabilirdi bir kadın.
Teşekkürler ve özür dilerim.
Eserinizi taklit ettiğim için.

Belki daha uzaksın bana dünden.
Belki bir yazgısın yarınımda
Kalbimin derinliklerini keşfettirdin bana,
Bir teşekkür de sana.