(tasavvuf) Kurtuluş

Ey nefs!
Sen kendini dağ bildin;
Bir avuç toprak kadar bile değildin.
Rüzgâr esti, kibir savruldu;
Secde kaldı geriye, bir de gözyaşının abdesti.

Nice deryâlar içtim, susuzluğum dinmedi;
Bir tek "Allah" dedim, bütün âlemler yüreğime esti
Çünkü isimler tükenir, gölgeler kaybolur;
Bâkî kalan yalnız Cemâl'in tecellîsidir.

Her harfi nur olan Kur'ân,
Kalbe inmeyince ses olarak kalır.
Âyet, dudakta değil;
Ahlâkta çiçek açınca okunmuş olur.
Hak kelâmı, yalnız kulakta değil,
Vicdanda secde edince anlaşılır.

Ne cennet ümidiyle geldim,
Ne cehennem korkusuyla eğildim.
Ben yalnız Seni istedim ey Rahmân!
Çünkü Seven için ödül de Sensin,
Hasret de Sensin,
Vuslat da Sensin.
Günün birinde son nefes,
Göğsümden usulca kanatlanırken,
Toprak bedenimi alsın,
Lâkin ruhum şu duayı taşısın:
"Ey ezelden ebede Sultan olan Rabbim!
Bana beni değil, Senine rahmetini nasip eyle..