Tamam Şiiri - Şeyma Karakoç

buna da susalım.
buna da "tamam" diyelim.
buna eyvallah.
bu da içimizde kalsın.
burası kimsesizler yurdu ya.
kendini bulamayan kendiyle derdi olan insanlar başkasıyla uğraşır.
onlar mutsuzdur.
onlar ev yaptı buraya.
mutsuzlar başkasıyla uğraşır.
seni de mutsuz ederler.
mutluluğunu çalarlar.
buna da kapımızı açtık
buna da eyvallah ! dedik.
bunu da dinledik.
bunu da bağrımıza bastık.
evini yolunu bulamayan herkesin 'suçlamasını' ama asla ama asla sormadan "nedir ne değildir? sen ne düşünüyorsun?" diye sormadan suçlamalarını da içimize attık.
çunkü biz, gelene sadece Allahtan olduğu için kapımızı açtık!
"bulunduğunuz yer sizi memnun etmiyorsa 'ağaç' değilsiniz yer değiştirin." demeyi de bilirdik ama acele etmedik, ağaç olmayı seçtik.
burda kaldık.
kök saldık.
taş atan da oldu, sırtını yaslayan da baharda yaprak döktük,
ve bir 'geçmiş olsunu' bile haketmeden yolumuza baktık.
keşke herkes kendi yoluna baksa.
çünkü biz çok dayandık.
ve bir 'geçmiş olsunu' bile haketmeden yolumuza baktık.
keşke herkes önce aynaya baksa.
çünkü biz mutsuzluğunuza çok dayandık.
mutsuzluk bulaşıcıdır.
insanların içinde tebessüm etmeye utanır hale geldik..
her şeye tamam, buna tamam değil !