Talat Özgen Şiirleri - Şair Talat Özgen

eh be gönül
gönülsüz diyarlarda yaşamak
sensizliğe atılan
bir kurşun gibi,
sessizlik kavuruyor ortalığı
vurdumduymazlığın kahrına

Cevapsız kalınca onca sorular,
Neylesin
Gaybana
Uydurmuş işte bir şeyler,

Sensizliğin ne farkı var
Sessizlikten,
Ruhu
Da
Kamçılamaktan gayrı,
Karanlık gölgesinden kaçtıkça

Sensizliğini ille tadacak
Bir gün
Bu dünya,
Sense
Bundan

Ben
Dünyaya el
Dünya bana yabacı
Bilemem
Ki

Kafamı kurcalıyormuşsun gibi geliyor bana
Kalbime bir kanat mı taktın yoksa,
Uçmasını bilmeyen bir zamansızlık
Kahıra niyaz etse

yalnızlığın kollarında kavak sesleri
yaralar depreşseler de ne fayda
kahra bol kepçe koy be umut
dert hanesi tek çaresi,

inim inim inleyen bir zaman

Meçhuliyete yazıyorum,
Belki diyorum
Pişmanlığa ilaç
Kaderin getirmediğini
Şans götürür

umut ağlar gönül dağlar
denizler köpürür ne çare
sen gittin ben bittim galiba
kalp yüreğe şaşırıp kalır...

sen varsan bende varım

kaybolmak
gerek
hayatta
kaybolmak
kalpte denen yürekte..