Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Cevap veremiyeceğimiz sorulardan biri. Zaman ne yazık ki kimi şeyleri silemiyor. Ve hayatta herkes tek başına, sevip sevildiklerimiz sanki bir hayâl. Unutmak zor olacak. Takılmadan da olmuyor. Özenle ve emekle yazılmış bir nesir. Kutlarım.
Birol Hepgüler.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta