Tahsin Koç Şiirleri - Şair Tahsin Koç

Her zaman sahip çıkarız mazluma yetime
İster karşı çıksınlar ister huysuzluk ister tepine
Meyletmeyiz gavurların yoluna ve itine
Herkese kapımız açık böyle bilir alem bizi

Ta başından böyle merhametimiz bizim

Hıra Dağından; Ol yüce medeniyeti indirdik
Minsk Müslümanların; Göz yaşını dindirdik

Ey! Medeniyet sen ne ulu, bir medeniyetsin
İnkârcılar'a, Azgınlar'a, Sapıklar'a, birer dertsin

Belçika’da, üç patlama oldu
34 ölü 90 yaralı
Onlar kimdir? Bilinmez nereli
Bir bayan resmi gördüm!
Eli yüzü kan!
Saçları topraklı, toz duman

Oğul görev çıktı, doğuda sana
Layık ol Oğul, senin şerefli atana
Güzel hizmet et, Oğul bu vatana
Benim Yiğidim, Kahraman Askerim

İş başa düştü mü, fırsat verme düşmana

Arnavutluk Tiranda, seninle üç yıl eyledik karar
Bilmem hesapta kar mı ettik, yoksa zarar?
Karlı olduğuma kaniyim, kalbim seni anar
Senin Asla Unutamayacağım; Bekir Hoca!..

Seni ilk gördüğümde, kalbim sana ısındı

İstemem balı kaymağı
Olamam yemek manyağı
Peynirle erimiş sarı yağı
İstemem aş bana yeter

Etin iyisidir biftek pirzola

Uzaktan Köyümün; Dağlarını gördüm!
Hüzünlendim ben ağladım, dağlar ağladı
Düşündüm şimdi, karlar eridi sular çağladı
Ben Ağladım, Coşkun Sular Ağladı!

Yazık gönlüm çocukluğum, orada geçti

Ben Babama bakarken; Babam bakar toprağa
Toprak nasıl bir nesne ki; Acımaz ölüye sağa!

İnsanoğlunu sonu hep topraktır, toprak saklar
İnsanoğlunun ayıbını sadece, toprak paklar!

Ben Beni bilirim, Ben Bendeyim
Ben Allaha bağlı, bir Bendeyim
Sadece senin gönlünde, Sendeyim
Ben Beni Bilirim, Ben Bendeyim!..

Ben kendimi övemem, Ben bir kulum

Ben bir gül idim soldum kendi bağımda
Kıran vurdu kavruldum kendi yağımda
Kuş konmaz ne bülbül ötmez dalımda
Ben bir gül idim soldum kendi bağımda

Kimse arayıp sormazdı kendi halimde