Tahsin Koç Şiirleri - Şair Tahsin Koç

Pen toğmuşum
İrze’nin Hemşinunden
Pana mevlüt okutmuş
O Merkez Cami’sunden
Pabam beni çok severdu
Hergelene överdu

İsmi münasip Hastane-i Lokman Hekim
Sıhhat bulur buraya gelen her kim
Çaresiz dertleri olan hastalara
Şifa dağıtır burada; Hemşire, Hekim

Biraderi getirdik oldu ameliyat

Kula sultan demişler, ama ne kötü yapmışlar
Kuldan sultan olmaz, bunu yalan söylemişler

Kula kulluk yaraşır, aslı olan şudur
Geda'dan sultan olmaz, doğrusu budur
Demişler asıl azmaz, bal kokmaz

Mevla’m İnsanları yarattı; Kul deyu
Kulun görevi ibadettir, bunu bil deyu
Hayatta iyi yaşa sonra, bana gel deyu
Mevla’m İnsanları yarattı; Kul deyu

Kul dediğin haddini, hududunu bilmeli

Allahın kelâmı; Kur’an’dır
Muhammedin Ahlakı; Kur’an’dır
Tüm beşeriyetin şeriatı; Kur’an’dır
Hulafa-i Raşidin kanunu; Kur’an’dır
Köleye hürriyet veren; Kur’an’dır
Kız çocuklarının imdadına yetişen; Kur’an’dır

Korkuyorum, kardeşlerim;
Babam ölünce, birlik bozul’a
Başımızdan, büyükler eksildikçe
Korkuyorum, dirlik bozula

Allah (c.c.) en, büyüktür

Üzülür ağlar gezerim, köyümde
Gözüm kaldı, ekininde suyunda
Yatamaz olduk, yatağında yününde
Köyümde; Bizden bir eser kalmamış

Ne şehirli oldum, ne köylü oldum

Köyde baharda, yayılır oynardı kuzular
Şehirde bunlarda yok, alır beni sızılar
Bin bir çiçek açar, vızıldaşır arı’lar
Şehirde bunlarda yok, alır beni sızılar

Melerdi danalar, gelirdi inekler

Yaylığı başında, öyle dolaşır
Bir çiçektir, köylü kızları
Arı namusuyla, sanki abide
Bir çiçektir, köylü kızları

Yaylaya çıkarken, türküdür o

Her birisi, bir tarafa yayılmış
Memleket hasreti çeker, köylüm
Kader bizi, birbirimizden ayırdı
Memleket hasreti, çeker köylüm

Çocukluğu orda geçti, gençliğide