O karanlık günlerde, o karınlık yıllardı
Neler çektik, o geçilmez zorlu yollarda
Can güvenliği yok, insanlık yok olmuş
Hep perişan olduk, o meşum okullarda
Okumak bir dert, yaşamak başka bir dert
Ölmek, ne güzel şeymiş
Çekilmez, bu dünyanın kahrı
Eğer canlılar, ölmeseydi
Ne olurdu insanların ahir’i
Dünyada geçilmezdi, canlı seli
Ey..! Bu mezarda yatan ölüler
Sizden ders almıyor diriler
Ahrette olacağını ne bilirler
Söyleyin ne gerçektir ne yalan?
Bir zaman çocuktunuz ettiniz naz
Ne yaparsanız yapın, tutmaz maya
İsterseniz çıkın, yıldıza, güneşe ay’a
Belli ki, bağlıdır, çeker asalete soy’a
Ne yaparsanız yapın, tutmaz maya
İnsanda olur, birazcık edep, hayâ
İnsanoğlu çok gafildir, hep aldanır.
Bulunduğu mekân ile hep yetinir
Bilmez; Rabbimin ne mekânları var
İnsanoğlu çok gafildir, hep aldanır.
Anne karnındaki, bir çocuğu düşün!
Kar yağar tipi eser
Don olur ayaz keser
İnsanlar böyle yaşar
İşte böyledir memleketim
Her taraf ben beyaz
Sıra sıra dizilmiş mezar taşları
Aynı istikamete bakar başları
Her taşın altında bir insan yatar
Bakıyorum da hiç çıkmıyor sesleri
Aslı topraktır, toprak olanlar
Pen toğmuşum
İrze’nin Hemşinunden
Pana mevlüt okutmuş
O Merkez Cami’sunden
Pabam beni çok severdu
Hergelene överdu
İsmi münasip Hastane-i Lokman Hekim
Sıhhat bulur buraya gelen her kim
Çaresiz dertleri olan hastalara
Şifa dağıtır burada; Hemşire, Hekim
Biraderi getirdik oldu ameliyat
Bu hayatta küsmek olmasa
Keşke beşer bunu bilmese
Küsmek evde buz keser
Eşler arasında rüzgâr eser
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!