Allahın kelâmı; Kur’an’dır
Muhammedin Ahlakı; Kur’an’dır
Tüm beşeriyetin şeriatı; Kur’an’dır
Hulafa-i Raşidin kanunu; Kur’an’dır
Köleye hürriyet veren; Kur’an’dır
Kız çocuklarının imdadına yetişen; Kur’an’dır
Kula sultan demişler, ama ne kötü yapmışlar
Kuldan sultan olmaz, bunu yalan söylemişler
Kula kulluk yaraşır, aslı olan şudur
Geda'dan sultan olmaz, doğrusu budur
Demişler asıl azmaz, bal kokmaz
Mevla’m İnsanları yarattı; Kul deyu
Kulun görevi ibadettir, bunu bil deyu
Hayatta iyi yaşa sonra, bana gel deyu
Mevla’m İnsanları yarattı; Kul deyu
Kul dediğin haddini, hududunu bilmeli
Korkuyorum, kardeşlerim;
Babam ölünce, birlik bozul’a
Başımızdan, büyükler eksildikçe
Korkuyorum, dirlik bozula
Allah (c.c.) en, büyüktür
Üzülür ağlar gezerim, köyümde
Gözüm kaldı, ekininde suyunda
Yatamaz olduk, yatağında yününde
Köyümde; Bizden bir eser kalmamış
Ne şehirli oldum, ne köylü oldum
Yaylığı başında, öyle dolaşır
Bir çiçektir, köylü kızları
Arı namusuyla, sanki abide
Bir çiçektir, köylü kızları
Yaylaya çıkarken, türküdür o
Her birisi, bir tarafa yayılmış
Memleket hasreti çeker, köylüm
Kader bizi, birbirimizden ayırdı
Memleket hasreti, çeker köylüm
Çocukluğu orda geçti, gençliğide
Sen giderken, köyü kime tafşırdın
O zümrüt yaylayı, o zümrüt dağı
Ölülerin yattığı, arzu eden sağı
Sen giderken, köyü kime tafşırdın
Adeta özleşmişti; Zellice senin ile
O karanlık günlerde, o karınlık yıllardı
Neler çektik, o geçilmez zorlu yollarda
Can güvenliği yok, insanlık yok olmuş
Hep perişan olduk, o meşum okullarda
Okumak bir dert, yaşamak başka bir dert
Osmanlının son; Padişahlarındandı
Osmanlı Padişahı; Abdülhamit Han!
Bütün ülkesinde, katardı canlara can
Osmanlı Padişahı; Abdülhamit Han!
Kimisi der evliyaydı; O Büyük Sultan
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!