Yine yenilediğinde kendini güneş, kavrulmaya can atar toprak
Ekmeğin sıcağı vurduğunda yüzüne anamın, tandırın şavkı söner
Nesir’e verdiğimde kendimi, manzumelerim yârin koynunda intihar eder
İfritlerin tümünü yeryüzüne saldığında İblis, Lübnan çocuğuna ağlar
Boş hayaller ardına verdiğinde adamlar, kadınları eşikte Azrail karşılar
İki büklüm olmuş her dedenin ardından torunları koşar
Riyaya bulanmış her memurun avuçlarında bir mazlumun kanı vardır
Şimdi en açık renginde gözlerin
Şimdi benimlesin tüm kaygılardan uzak
Anlatılmaz bir şey var aramızda hazin
Şiir gibi bir şey seninle yaşamak
Bulutsuz bir gökyüzüdür güzelliğin
Devamını Oku
Şimdi benimlesin tüm kaygılardan uzak
Anlatılmaz bir şey var aramızda hazin
Şiir gibi bir şey seninle yaşamak
Bulutsuz bir gökyüzüdür güzelliğin




yine yenilediğinde kendini güneş,kavrulmaya can atar toprak...bayıldım buna...her biri ayrı güzel sözlerdi...saygılar...nurten boz hürel
Nesir kıvamında ama şiir tadında güzel bir anlatım,tebrikler.
olduk ça iyi bir gözlem diyorum tebrikler kaleme...
Derin tesbit dizeleri. Dostum güzel söyler. Öyle yazar..!
Anlayana oldukca anlamlı.
Yüreğine Sağlık. Kutlarım.
Sevgi ve saygılarımla.
Bu şiir ile ilgili 5 tane yorum bulunmakta