Kahrıma hasım bir gülüş var şimdi aynamda;
Heyuladan bir Mehlika sanki âyine-i devranda.
Hayâsızca tüketmişim çoktan umudu cânanda;
Hâlbuki her gece pişmek gerekir, anla Süveyda.
Beni kör kuyularda merdivensiz bıraktın,
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.
Devamını Oku
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta