Sütçü Çocuk Şiiri - Bekir Aksoy Kintik

On yaşında bir çocuk, uyanır henüz gün doğmadan,
Annesi izin vermez çıkmasına, elini yüzünü yıkamadan,
Kapının önünde, ağzına kadar süt dolu, sadece iki bidon,
İlk adımında, kollarında dünden kalma ağrılar gelir peşinden.

On yaşında bir çocuk, on adım atar, durur.
Burnunda tozlu yolun kokusu, saymaya koyulur.
Zeytin ağaçlarının arasında gezinen belli belirsiz şekiller,
Bir sokak lambasının altında aniden kaybolurlar.

Nihayet görünür yan yana, altlı üstlü evler,
Günün bu saatinde açılır mı pencereler?
Sütçü çocuk, sütlerin hepsini yukarı çıkarıver,
Kulağı seste, başlar uzun uzun beklemeler.

Hem kimseye görünmeyecek hem duyulmayacak sesi,
On yaşındaki bir çocuğun, utana sıkıla süt satma hâlleri,
Sokağın bir ucundan diğer ucuna yankılanır sessiz adımları,
Bir gözü gökyüzünde, güneş doğmadan hafiflemeli bidonları.

Nihayet bir evin penceresinden bir melek başını uzatır:
“Birini bana ver, diğerini de şu mavi kapılı eve götür.”
On yaşında bir çocuğun ağlamaklı gözleri ışıl ışıl parlar,
Cebinde varlığını hissettiği, yandıkça yanan kâğıtlar.

Ellerindeki bidonlar, sessiz sevinç çığlıklarıyla dolar,
Fırından dışı sıcak, içi gurur dolu iki ekmek alır,
Gelirken bitmek bilmeyen o tozlu yollar kısalır,
Annesinin gözlerinde, kapıdan giren bir adam olur.

On yaşında bir çocuk, sofranın başında bağdaş kurmuş,
Kollarındaki, ayaklarındaki ağrılar birdenbire kaybolmuş,
Akşamdan yıkanan kara okul önlüğü, sobanın yanında kurumuş,
On yaşında bir çocuk, hayatın anlamını bu seher vakitlerinde bulmuş.