Yalnızlıklarımın arasında sıkışıp kaldım,
İnsanların sahte sıcaklıkları avutamıyor artık beni.
Çıkılmaz karanlık kuyuların en dibindeyim,
Işığı göremiyorum artık.
Elimi uzatıyorum;boşluktan başka hiçbir şey...
Çekiliyorum en diplerine karanlığın.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta